Yasin ERYILMAZ

Yükseklerde uçmak veya yükseklerden akmak insana doğaya nadir sunulan lütuflardan değil midir? Anlatılacak ve söylenecek o kadar çok söz var ki. Hangisini anlatacağımızı şaşırdığımız, gönlümüzden geçenleri yaşantımıza uygulayamadığımız ideallerimizin olduğu şu kısacık dünyada bir el olsun isteriz. Bizi biz eden ve bizimle, duygularımızı alıp götüren bir el. Neden mi? Hayatı anlatan sese........

Karanlıklar ardına saklanmak yakışır mı bize? Fırtınalı bir gecede yürürken şimşekler çakmakta göz gözü görmeyen gece uzamakta hayatımızda unutulmayacak anılara vesile olmaktadır. Küçük bir çocuğum. karanlıklar içinde kaybolmaktan korkmayacak kadar cesur, karanlığa koşmayacak kadar akıllıyım. Bilginin ışığında ruhumu aydınlatmak için bilgi, deneyim ve düşüncelerle de yolumu bulmak hayatımı karanlıklara adayarak karanlığa kılavuz olmak için emin adımlarla yürümekteyim.............

Anlamsız, uzakta veya yakında bilmediğimiz ne var? Yanlış sordum. Bildiğimiz ne var diye sorumu düzeltiyorum. Zamanı zamanında anlayan, su gibi geçen zamanda akreple yelkovanı kovalayan insan o kadar azalmış ki. Bildiklerimizi unuttuğumuz devirde bilmediklerimizle de yüzleştiğimizde hayatın anlamsız olduğunu savunur, bilmediklerimizle yüzleşmekten kaçınır, hayatımızda acizaneyi taciz etmeden kendi yolumuzda yürümeyi tercih ederiz. Kendimizden kaçtığımız, sessizliğe karşı yelken.......

Ankara'daki düşüncelerimi ülkeme sundum. Ne mi dediler? Diyecekleriniz ve düşüncelerim aynı.

Umuda açılmak için açtım kollarımı koşar adımlarla yürüyor belirsizliğe bir adım atıyorum. İdeallerim beni yansıtmasa da düşüncelerimde hayata dair ne varsa okuyorum. Havalanıyor bedenimi sessizliğe sunup havanın hafifliğini ruhuma çekip yanına geliyorum. Rüzgar misali savrularak, dağ taş dinlemeden geliyorum. Düşüncelerimi sunacağım, hayatımı anlatacağım diye çocuklar kadar saf ve temiz duygularla, masumane düşüncelerle arkama bakmadan sana geliyorum.............

	Yasineryilmaz.Com burası özgürlük meydanı; söyleyecek sözün varsa susma konus!